Adsl Kota Sorgulama

Gönül bahçesine fidan dikmiştim
On iki yıl sonra gül verdi bana
Kurur diye hep boynumu bükmüştüm
En güzel meyvadan bal verdi bana

O fidanın bestesiydim sazıydım
Susamıştım temmuzdaki yazıydım
Bir damla suyuna dünden razıydım
Irmaklar misali sel verdi bana

Ayrılık rüzgarı estirme dedi
Bu güzel fidanı kestirme dedi
Gül Ahmet sazını susturma dedi
Hep güzel çal diye tel verdi bana

Kaynak: Gül Ahmet
Yöre: Gaziantep

Ve sen gidiyorsun
Yaşananları yok sayarak
Cami kapısına piç bırakırcasına
Ardına bile bakmadan gidiyorsun

Ve sen gidiyorsun
Dünümüzü silerek
Bugünümüzü kırıp dökerek
Yarınımızı yok ederek gidiyorsun

Ve sen gidiyorsun
Sensiz olamayacağımı
Yanımdayken bile seni özlediğimi
Saçının bir teline dahi kıyamadığımı
Bile bile gidiyorsun
Ben şimdi kimin gözlerinde öleceğim
Ben şimdi kimin dizlerine yatıp
Kimin ellerini tutacağım
Kabuslar gördüğüm
Karabasanlarla sarmaş dolaş olduğum
Sehpalı hazan düşlerimde
Kimi uyandırıp
Kimin omuzlarında ağlayacağım
Senden başka kimsenin yanında
Ağlayamayacağımı
Bile bile gidiyorsun
Ve sen gidiyorsun
Kafamı duvarlara vura vura
Hücre hücre parçalasam
İşkencecilerin yapamadığını
Yapsam kendime
Kendimi içten içe yesem bitirsem
Yok etsem bile
Kapının önüne çıkınca gönlüm olsada yıkık
Yine alnım ak yine başım dik olacağımı
Sanki sen hiç gitmemişsin
Sanki
Hiç bir şey olmamış gibi davranacağımı
Bile bile gidiyorsun

Ve sen gidiyorsun
Sensizlikten çıldırsam
Ecelim olacağını bilsem de
Sana gitme demeyeceğimi
Sana yalvarmayacağımı
Bile bile gidiyorsun

Velhasılı kelâm sevdiğim
Uğruna ömrümü verdiğim
Uğruna
Gecelerimi çarmıha gerdiğim
Sensiz yapamayacağımı
Sensiz yaşayamayacağımı
Bile bile gidiyorsun

Ve sen gidiyorsun
Git…
Beni hayallerimle
Beni terkedilmişliğimle
Beni sensizlikle başbaşa bırakarak git
Git artık git

Ve sen gittin
Ve ben sensiz yokum
Ben sensiz bitmişim
Ben sensiz bir hiçim artık
Ama giderken
Bir şey unutmadın mı gülüm
Sen
Sen varya sen
Sen artık
Bensiz
Hiç bile değilsin

Gidenler
Eşlerine, evlatlarına, arkadaşlarına Dostlarına yazıp
bırakırken
Ben
Sana yazmak zorunda kaldığım için
Beni affet baba
Hiçbir zaman
Senin istediğin gibi
Bir evlat olamadım
Biliyorum
Hoş
Kendi istediğimi gibi de
Olamadım ya
Ne farkedecekse

Yağmurlu bir akşam üstü
Parkamın sırtı delik deşik
Kafam gözüm darmadağın
Getirip bırakırlarsa evin önüne
Sakın
Sakın üzülüp döğünme
Ve
Hiç düşünme nedenini
Soranlara
Ömrü
Sokak çocuklarıyla
Eylül çocuklarıyla
Onun bunun çocuklarıyla
Ve
En sonda
İttifak çocuklarıyla
Kavgayla geçti dersin

Şimdi
Hep özlediği
Bizim çocukların
Ülkü çocuklarının yanında dersin
Olur mu

Sıradan bir mezar
Sıradan bir tören istiyorum
Tıpkı ‘Dokuz Can’
Dokuz yiğidim
Dokuz gardaşım gibi
Cenazeme gelen
Kotlu, parkalı
İkibin içen arkadaşlarımı
Benim yerime koy
Benmişim gibi sev
Anlamaya çalış onları
Onların
Yaşanan bunca şeye rağmen
Beni sevdiklerine inanıyorum
Dilerim öyledir de

Ama
Tabutuma tutunup
En öne geçmeye çalışan
Güneş gözlüklerinin arkasında
Timsah gözyaşları döken
Kravatlı godoşları
Boşver gitsin
Velhasıl
Vasiyetimi ve sıkıntılarımı
Yine sana
Arabamı teşkilata
Kavgamı ve aşklarımı
Genç kardeşlerime
Ağacımı
Yeni ozanlara
Silahımı, sazımı, kitaplarımı
Ve inadımı oğluma
Sevgimi kızıma
Sabrımı kadınımaİ
Türkülerimi
Herşeyden çok sevdiğim
Halkıma bırakıyorum

Bana
Hakkınızı helal edin

Tanrı Türkü Korusun ve Yüceltsin